Se A Vida E ~That's the Way Life is~♪

วันนี้เหมือนรถน้ำมันหมดเลย...ตอนเช้าตื่นมาด้วยความงัวเงียเพราะหยุดยาว ๆ มาหลายวันพอมาตื่นเช้ากระทันหันมันก็เลยง่วง ๆ ๆ เช่นนี้แล ส่วนตอนเย็นก็หลับวืดเกือบ 2 ช.ม.อีกแล้ว

เช้านี้ก็ต้องตัดสินใจแล้วว่าจะทำ Thesis เรื่องอะไรดี ก็สองจิตสองใจกันจนวินาทีสุดท้ายก่อนที่จะเลือกมาสักหัวข้อที่ดูแล้วว่าน่าจะทำได้ (แต่บิ๋มก็ทักเลยว่าท่าจะหาข้อมูลกันตายนะ) พอรถเข้ารั้วมหาลัยมาได้สักแป้บเพิ่งสังเกตเห็นป้ายแสดงความยินดีบัณฑิตจบใหม่ที่จะมีงานรับปริญญาวันศุกร์นี้ เฮ้ย!งง?อะไรกันเขาไปซ้อมกันที่องครักษ์ไม่ใช่เรอะ ไป ๆ มา ๆ ก็มารู้ว่า วันนี้ซ้อมที่ประสานมิตรแต่พรุ่งนี้ซ้อมที่นู่น ความคิดแว่บแรกก็คือ แม่ง...ต้องเจอหน้า(?)กันแหงมเลย พอได้สติก็รีบเขียนใบหัวข้ออย่างรวดเร็ว บอกลาเพื่อน ๆ แล้วก็โกยกลับบ้านเลย

ยัวะตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องหนีด้วยฟะ ทั้ง ๆ ที่ถ่อไปมหาลัยยังไม่ทันหายเหนื่อยก็ต้องรีบแจ้นออกมาแล้ว อย่างนี้เรียกว่า กรรมใดใครก่อ คนนั้นเลยต้องมารับกรรมนั้นใช่ไหมหนอ?

ป.ล.เรื่องผิดพลาดเรื่องที่ 2 ก็คือไม่น่าเขียนลงในใบหัวข้อว่า "การ์ตูน" เลยตู เกิดได้เจ๊คนเดิมล่ะก็...งานนี้สนุกเลย -_-"