Se A Vida E ~That's the Way Life is~♪

เปลี่ยนบรรยากาศจากการอ่านหนังสือมานั่งอัพบลอค

อ่านจบแบบผ่าน ๆ ไปแล้วเมื่อกี้ แต่จะให้อ่านทวนอีกรอบก็ขอก่อนละกันเพราะเริ่มเอียน ๆ แล้ว กว่าจะสอบก็นู่นวันอังคารไว้ทวนกันคราวหลังละกัน หลังจากอัพบลอคตั้งใจจะเขียนโครงเรื่องงาน (แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้มากน้อยขนาดไหน) ช่วงนี้มีแต่พูด ๆ ๆ คุย ๆ ๆ แต่เรื่องทำสารนิพนธ์กับเพื่อน ๆ เรียกว่าเจอหน้ากันก็มีแต่ทักกันเรื่องนี่แหละ ชักร้อนใจซะแล้วสิเพราะงานเรามันไม่ได้เดินหน้าไปไหนเลย T-T ยิ่งเข้าช่วงปีใหม่อย่างนี้แล้วยิ่งไปกันใหญ่ คนอื่น ๆ เขาเริ่มเตรียมหยุดเตรียมพักผ่อนกันแล้วแท้ ๆ

เอ้า...บ่นจบแล้ว เมื่อวานตั้งใจจะเข้ามาอัพบลอคอีกรอบ (เหอะ ทั้ง ๆ ที่เขียนบอกไปเมื่อวันก่อนแท้ ๆ ว่า อาจไม่ว่างมาอัพบลอค แต่ไม่เกิน 2 วันก็กลับมาเขียนเหมือนเคย)

เมื่อวาน (17/12)เป็นวันเกิดอ.Matsuiที่สอนภาษาญี่ปุ่นเมื่อปีที่แล้ว ปีก่อนนักเรียนที่เรียนวิชาโทรวม 19 คนร่วมกันจัดงานวันเกิดเล็ก ๆ ให้อาจารย์ตอนหลังเลิกเรียนวิชาฟัง-พูด ปีนี้ไม่ได้เรียนกับอ.Matsuiอีกแล้ว แต่ก็มีคนชวนให้ร่วมกันเขียนการ์ดอวยพรให้อาจารย์ เราก็ร่วมเขียนกับทุก ๆ คนด้วย เสียดายที่ไม่ได้อยู่รอดูว่าอ.Matsuiจะว่าไงบ้างตอนที่ได้รับการ์ด แต่ให้เดาเขาก็คงดีใจ ตื้นตันใจเหมือนเดิมที่มีนักเรียนทำอะไร ๆ ให้เขา เรื่องที่เสียดายมากก็คือ เมื่อวานตอนที่เรากำลังเดินกลับบ้านก็บังเอิญเดินสวนกับอ.Matsuiที่หลังตึกมนุษย์เข้า อาจารย์ก็ทักทายเราดีมาก แต่ด้วยอารามตกใจเราเลยพูดอะไรไม่ออก นอกจากตอบคำถามของอาจารย์อย่างเดียว เลยอดอวยพรอาจารย์ไปเลย แม้จะเขียนในการ์ดไปแล้วแต่ถ้าได้บอกกับเจ้าตัวคงจะดีกว่า...เจออาจารย์ทีไรเป็นงี้ทุกทีเลย ฮือ ฮือ ส่วนนึงที่พูดอะไรไม่ออกเพราะปกติไม่ค่อยได้คุยกับคนญี่ปุ่นที่หน้าตาจัดไปทางดีเท่าไร พอเจออ.Matsuiสบตาเวลาพูดด้วย มันเลยตื่นเต้นง่ะ (ก็ที่ ๆ เคยทำงานมีแต่คนญี่ปุ่นอายุมาก ๆ ทั้งนั้นเลย ไม่ค่อยได้เจอคนหนุ่ม ๆ หล่อ ๆ เท่าไร อ๊ากกกก...)

ตอนนี้ไม่รู้เป็นไร เวลาเข้าบลอคมีปัญหามาก ๆ เลย ขอให้หายเร็ว ๆ เถิด สาธุ