Se A Vida E ~That's the Way Life is~♪

ไม่นึกว่าจะมานั่งอัพบลอคกลางสัปดาห์นี้ ครบ 1 อาทิตย์จากคราวก่อนพอดีเลย แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาก็มีเรื่องหลาย ๆ อย่างเกิดขึ้นเหมือนกันเลยมานั่งอัพก่อนจะขอหายตัวไปทำงานโค้งสุดท้ายก่อนจบสักหน่อย

วันจันทร์(14/2) วันวาเลนไทน์ แต่มานั่งนึกดูกลับจำได้ว่าเป็นวันพรีเซนต์งานตัวเองมากกว่า ก็ตื่นเต้นแต่เช้าแหละเพราะไม่ได้ออกไปพูดหน้าห้องนานแล้ว ตั้งใจจะขอออกเร็ว ๆ แต่ไป ๆ มา ๆ ก็ได้ออกช่วงบ่ายแทน หลังจากที่กดดันเพื่อนขอออกเร็ว ๆ เท่าที่จะทำได้ก็ได้ออกเป็นลำดับที่ 3 ของช่วงบ่าย การพูดก็เตรียมตัวพอควรเหมือนกัน ทำโพยด้วย แต่ท้ายสุดดูเหมือนว่าที่มันผ่านไปได้ด้วยดีก็คงเพราะบุคลิกภาพถ่อย ๆ ของเรานั่นเองที่ทำให้อาจารย์ไม่รุมยิง

วันอังคาร(15/2) เช้ามาแบบวืด ๆ ง่วงนอนตามเคย วันนี้พกเอาการ์ตูนออกไปนั่งอ่านรอเรียนด้วย ปรากฏว่าสอบปลายภาคญี่ปุ่นแบบไม่ทันตั้งตัว อาจารย์เดินเข้ามาในห้องก็บอกให้นั่งแยกแล้วก็สอบเลย คิดว่าทำเท่าที่จะทำได้ไปแล้วล่ะ ผลเป็นไงต้องรอหารกับอีกครึ่งหนึ่ง ตกบ่ายพยายามจะรีบไปรับงานบ้านโบว์แต่โดนกักตัวใช้งานในห้องพักครูจนถึง 4 โมงเพื่อทำสูจิบัตร สุดท้ายไปถึงบ้านโบว์ห้าโมงเวลากินข้าวบ้านเขาพอดีเลยต้องรบกวนไปอีกมื้อ -_-"

เมื่อวานนี้(16/2) ออกไปข้างนอกแบบไม่เต็มใจ เพราะว่าโดนไอ้ต่อจิกหัวไปซื้อของจัดงานนิทรรศการกับอาจารย์ (โดยให้เหตุผลว่ามาเป็นเพื่อนกันจะได้ช่วยลดบรรยากาศอึดอัดกันหน่อย) ตอนเช้าเลยแว่บไปหาหมอที่รพ.เซนหลุยส์ แต่กรรมที่ไม่พกบัตรเอทีเอ็มไปแล้วเงินเสือกไม่พอ (ใครจะไปนึกว่าพันนึงยังไม่พอ) เลยต้องยอมโทรไปอ้อนวอนให้พ่อมาช่วยจ่ายตังค์รับยาแทนตอนบ่าย และยิ่งกรรมซัดเมื่อไปถึงที่ ๆ นัดซื้อของปรากฏว่า เราไม่ต้องมาก็ไม่เป็นไรเพราะอาจารย์ไม่ได้มาด้วย สรุปก็คือ โดนหลอกออกจากบ้านไปวันนึงท่ามกลางอากาศร้อน ๆ น่ะแหละ

ส่วนวันนี้ตั้งใจจะจัดหน้างานที่ค้างไว้ แต่ปรากฏว่า Text ของหนังสิอมันยังไม่ส่งมาก็เลยยังทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งแกร่วรอไปก่อน ก็เลยหันไปเก็บรายละเอียดรายงานให้ครบและทำสารนิพนธ์ให้เสร็จ ตอนนี้เหลืออีก 20% ก็น่าจะส่งไปพิมพ์ได้แล้ว เหลือรูปปกที่ตีกลับไปแก้ขนาด ปกในและรูปในภาคผนวกที่เพิ่งตกลงเรื่องรูปกันได้ และประวัติผู้เขียนที่ขี้เกียจคิดชะมัด (ใครเขาจะมานั่งอ่านกัน!?) ก็หวังว่าหลังจากนี้จะไม่มีปัญหาอะไรตามมาอ่ะนะ
เมื่อกี้ตั้งใจจะเอาการ์ตูนที่โบว์ฝากแปลมานั่งอ่านคร่าว ๆ ถึงแม้ว่าเรื่องที่อยู่ในมือตอนนี้มันจะง่ายกว่าเรื่องก่อนที่รับมาก็ตาม แต่พอพลิกดูก็รู้สึกเซ็งขึ้นมาเฉย ๆ แกมไม่มั่นใจว่าเราจะทำได้ดีเหรอวะ เพราะเรามันไม่ได้เป็นมืออาชีพจริง ไม่ทันไรที่ที่ไปส่งงานก็โทรกลับมาบอกว่าเราสอบแปลผ่านแล้วไว้มีงานจะติดต่อมา มานั่งนึกดูเพิ่งนึกออกว่าครบ 1 อาทิตย์ที่เอาไปคืนมาพอดี แน่นอนว่าลืมไปหมดแล้วล่ะว่าไปสอบแปลมาก็เลยดีใจมาก ๆ ที่ผ่าน เพราะจะได้เป็นนักแปลมืออาชีพกับเขาสักที งานนี้ต้องขอบคุณเพื่อนหลายคนที่คอยให้กำลังใจว่า "แกทำได้น่ะ" มาก ๆ อาทิ Joice เพื่อนนักแปลที่โคตรนับถือในความเก่งของมัน Bo ที่ทนฟังเราบ่นเรื่องความยากของงานแปล และนึกขอบคุณตัวเองที่อดทนทุ่มเทแปลเรื่องที่คิดว่ายังไงก็ไม่มีวันผ่านซะหรอกจนจบได้
หลังจากนี้ก็กะจะกลับไปเดินหางานอีก ถ้าโชคดีฟลุ๊คก็คงมีงานประจำทำ ไม่งั้นคงต้องแกร่วรออีกพักนึง...