Se A Vida E ~That's the Way Life is~♪

กะจะเข้ามาอัพบลอคเมื่อวาน แต่ด้วยอะไรหลายอย่างและก็กลับมาถึงบ้านมืดด้วยก็เลยผลักมาวันนี้

เมือวานนี้ไปงานวรรณกรรมสแตมป์ที่ศูนย์ประชุมฯมา หลังจากที่ดู ๆ ก็ลากโบไปเดินร้านหนังสือเก่าแถวพร้อมพงษ์ ได้งานของคนเขียนครอบครัวยามาดะมาอย่างงงว่า คนเขียนเขายังมีชีวิตอยู่เหรอดูมันใหม่ ๆ ชอบกล แม้ว่าจะลองพลิก ๆ ดูแล้วว่าคงจะอ่านไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ก็ตัดใจซื้อมาเพราะสภาพหนังสือและก็ความชอบส่วนตัว มีเวลาก็ว่าจะอ่านดู (แต่คิดว่าคงจะยาก)

หลังจากนั้นก็ตัดสินใจเดินไปร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อ ซันยา ที่อยู่ใกล้ ๆ นั้น เพราะร้านนี้เป็นร้านที่เคยมายุ่ง ๆ กะที่ร้านที่เคยทำงานพิเศษช่วงใกล้เลิกกิจการอยู่พักนึง ไม่เคยไปก็เลยนึกอยากไปดูว่าร้านเป็นไงมั่ง ไปถึงก็เจอ "จุ๋ม" อดีตเด็กเสริฟ์ที่ร้านมาทำงานอยู่ที่นี่ ดีใจมากเพราะไม่นึกเลยว่าจะได้เจอกันอีก พอสั่งอาหารเสร็จก็โทรไปบอกต๊ะเรื่องจุ๋ม โชคดี...บังเอิญต๊ะอยู่ที่มหาลัยก็เลยตามมาสมทบกันที่ซันยาเพื่อพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันไป โดยไปต่อรอบ2ที่ UFM Coffee Shop ในซอย33/1 เพราะบังเอิญอีกแหละว่าจุ๋มหมดกะช่วงเช้าพอดี

หลังจากแยกกับจุ๋มก็มุ่งหน้าไปหาที่กดตังค์ตู้ธนาคารกสิกรในเอ็มโพเรียม เพราะโบจะเอาค่าแรงให้ แยกกับต๊ะและจบลงด้วยการไปโต๋เต๋ที่คิโนะฯ อีกราว ๆ ครึ่งชั่วโมง ตอนเย็นที่แวะไปบ้านโบ ถึงได้รู้ว่างานแปลรอบ 2 จาก VBK มาถึงแล้ว ไอ้เราก็ได้แต่กังวลใจว่า แล้วของเราจะมาถึงรึยัง? เพราะไม่เห็นบีโทรมาเลยสักกริ๊งเดียว ทนไม่ไหวรีบร่อนกลับบ้านทันที กลับมาถึงก็พบซองสีน้ำตาลแบบเดียวกับของบี2 วางแปะอยู่บนเก้าอี้ บีรีบชิงบอกก่อนที่จะได้เปิดซองดูเองทันทีว่า เป็นงานของคนเขียนมุซาชิหมายเลข 9 ชื่อเรื่อง "Last One Standing" (ซึ่งเราไม่ค่อยอ่านงานเค้าเลย)

ช่วงที่ได้แปลเป็นเรื่องย้อนยุคญี่ปุ่นซึ่งเป็นความทรงจำของตัวเอก แว้บแรกก็เครียดเหมือนกันจนเมื่อคืนเก็บไปฝันเลยว่า แปลเรื่องนี้ไม่ได้เพราะศัพท์ยาก วันนี้พอตื่นมานั่งหาศัพท์และอ่านดูแล้วก็คิดว่า ง่ายกว่าที่กลุ้มเยอะ เพราะตอนแรกนี่กลัวมากว่าจะได้เรื่องแบบที่ไม่ชอบ อย่างพวก SF(เพราะเชื่อเอาเองว่า ส่วนมาก SF ของการ์ตูนผู้หญิงท่าทางจะแปลยากกันทั้งนั้น) ส่วนชื่อเรื่องนี่เหมือนประชดกันเลย เพราะว่าอ่านชื่อเรื่องดูแล้วเหมือนเอาไว้ย้ำกับตัวเองเลยว่า เออ ขอฉันยืนหยัดเป็นคนสุดท้ายบ้างเหอะน่า

อย่างน้อยเรื่องย้อนยุคญี่ปุ่นอย่างนี้ก็เคยเจอมาแล้วครั้งนึง คราวนู้นนอกจากยากแล้วยังนรกคันจิอีก เพราะว่าเป็นการ์ตูนผู้ใหญ่มันเลยไม่มีตัวอ่านให้ เจอคราวนี้เลยออกจะคุ้นเคยแนวเรื่องอยู่บ้างที่มีตัวละครเป็นทหารกับพวกซามูไรเดินกันยุ่บยั่บ...และมันยังมีตัวอ่านให้อีก (นี่แหละข้อดีของการ์ตูนผู้หญิง) แต่ก็มีจุดที่ต้องแปลให้มันสวยอยู่เยอะเลยคิดว่าคงต้องใช้เวลาคิดเยอะ

หลังจากนี้วางแผนจะไปเดินงานมหกรรมหนังสืออีกซึ่งอยู่ในช่วงก่อนส่งงานแปลพอดี งานนี้เลยต้องเอาเวลาไปทุ่มเทกับการแปลก่อนละ...สรุปว่าหลังจากนี้ตั้งใจจะหายหัวไปชั่วคราว (คิดว่างั้นนะ ถ้าทำได้-_-") ขอส่งท้ายก่อนไปด้วยการเปลี่ยน BG เป็นโดโระโระ น้องกบตัวที่ 5 ที่ยังไม่โผล่มาในคอมิคเมืองไทยสักที น่าสงสารจริง...โดโระ...โดโระ