Se A Vida E ~That's the Way Life is~♪

เมื่อวานเพื่อน ๆ กลุ่มเดิมยกโขยงมาหา มาทำงานของพวกมันเองและมีงานมาให้แก้กันอีกแล้ว แถมคราวนี้มีพ่วงมาเพิ่มอีกหนึ่งชีวิต บ้านเลยดูแคบไปถนัดตา สำหรับเราแล้วจะมากี่คนก็ไม่ใช่ปัญหา ขอแค่อย่าเป็นคนที่เกลียดกะไม่คิดมากว่าบ้านเราแคบหรือรกก็โอเคแล้วล่ะ (ไม่งั้นจะพาไปโชว์บ้านใหม่ซะให้เข็ดเลย)

เช้านี้ที่บ้านฝนตกหนักและไฟยังมาดับอีก (ให้มันได้อย่างนี้สิ...) เลยฆ่าเวลาด้วยการอ่านหนังสือที่ได้คืนมาเมื่อเดือนก่อนเรื่อง "Can You Keep A Secret ? : คุณเก็บความลับได้ไหม ?" (แปลชื่อไทยได้ตรงอะไรจะปานนั้น) เรื่องนี้ซื้อมาอ่านตั้งแต่สัปดาห์หนังสือเดือนมีนาฯปีก่อนแล้วเอาไปให้เพื่อน ๆที่เอกยืมกัน (หลายมือมาก)ผ่านไปเกือบปี...เพิ่งจะหวนคืนกลับบ้านเมื่อเดือนก่อนนี่เอง(นานจนเกือบจำไม่ได้ว่าเรามีเล่มนี้ด้วยแฮะ) เอามาอ่านผ่าน ๆจนจบอีกรอบ จู่ ๆ ก็ชักมันส์อยากอ่านนางมารสวมปราด้าขึ้นมาตะงิด ๆ ไม่รู้เป็นเพราะห่างหายจากหนังสือแปลสไตล์นี้มาพักนึงรึเปล่า ถึงรู้สึกว่ามันอ่านสนุกขึ้นมาได้ ไม่นับรวมซีรีย์สาวนักช็อปฯที่เริ่มอ่านแบบผ่าน ๆ ตั้งแต่ช่วงเล่ม 2 ลงมา คิดว่านาน ๆ ทีอ่านแนวหนังสือ Chick Lit อย่างนี้บ้างก็ไม่เลวเหมือนกัน ส่วนหนึ่งต้องยกความดีให้กับสำนวนผู้แปลบางคนด้วยแหละที่ทำให้งานมันสนุกขึ้นมาได้

พูดถึงเรื่อง "คุณเก็บความลับได้ไหม ?" คราวนี้ก็มีความลับมาสารภาพให้ฟังเหมือนกัน

...อยากฟังไหม ?

เรื่องของเรื่องก็คือ ในที่สุดเมื่อวานก็ตัดสินใจซื้อ "เลขท้าย" มาแล้ว...เอ่อ บางทีมันอาจจะไม่ใช่ความลับยิ่งใหญ่อะไร แต่ถ้าบอกเพื่อนว่าซื้อเลขอะไรไปแล้วเกิดไม่ถูกขึ้นมา อันนี้ก็หน้าแหกเหมือนกันนะ (ถึงมันจะเป็นแค่ตังค์ 20 บาทก็เหอะ) โดยส่วนตัวแล้วเห็นว่าเป็นเรื่องต้องใช้ความกล้าพอควรเลยถึงจะเริ่มซื้อหวยหรือเลขท้ายได้ เคยจะซื้อมาหลายทีแล้วตั้งแต่ตอนอยู่ปี 4 แต่สุดท้ายเพิ่งมาซื้อเอาตอนนี้เอง ก็...หวังว่าคงจะถูกบ้างแล้วกันนะ แต่กว่าจะถูก ถึงตอนนั้นอาจจะถอนตัวไม่ขึ้นแล้วก็ได้ (มั้ง)