Se A Vida E ~That's the Way Life is~♪

ช่วงนี้เหมือนสมองเบลอจำไม่ค่อยจะได้ว่า วันๆ นึงหมดเวลาไปกับอะไรบ้าง มานั่งนึกดูอาจจะเรียกได้ว่าชีวิตตอนนี้ไม่น่าเบื่อเท่าเมื่อคราวที่ผ่านมา เลยรู้สึกเหมือนจะดูเพลิดเพลินไปกับงาน(ที่ทำบ้างอู้บ้าง) อ่านการ์ตูน ดูทีวี ซักผ้า คุยโทรศัพท์หรืออ่านไดอารี่ชาวบ้านแบบนั้น อย่างวันนี้ก็เอาเวลาไปจมปลักที่ Official Site เกม Demento ทั้งวัน...มีประโยชน์จริงๆ (ไว้ว่างๆ จะมาสาธยายความวิกลจริตของเกมให้ฟัง แม้เดี๊ยนจะไม่ได้เล่นก็ตาม)

เรื่องเครียดสุดในช่วงนี้คือ เรื่องสิวอีกตามเคย ทำไม๊ทำไมมันต้องอักเสบกันเดือนละครั้งด้วยฟะ...เวลาที่มันจะหายสนิททีไรก็จะยกโขยงมารอบใหม่ พอใกล้หายก็ครบเดือนมาใหม่อีกทีเป็นวัฏจักรวงจรอุบาทว์แบบนี้ไม่จบสิ้น เซ้งเฟ้ย >[]<

เมื่อวันที่กลับมาจากบ้านโบกะจะเขียนบลอคเรื่อง "คุณพี่สุดหล่อ" คุณทวดอ.คุดัง คุกิโกะจากชม.เรียนพิศวงสักหน่อย แต่หารูปไม่ได้เลย เศร้าจิต~ ไม่มีรูปเท่ห์ๆ ของคุณพี่มาประกอบแล้วมันเขียนไม่ออกเลยแฮะ (สักวันจะหามาลงให้ได้เลย ฮึ่มๆ) เอาเป็นว่าตอนไปนอนกลิ้งอ่านย้อนรำลึกความหลังอีกรอบแล้วก็ยังประทับใจอะไรหลายๆ อย่างในการ์ตูนเรื่องนี้อยู่ดี อย่างการปรากฏตัวของอ.คุดังที่ทำให้แนวเรื่องหลักเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจนถึงตอนจบที่ขอซูฮกให้คนเขียนที่สามารถวางมุขตอนจบให้จบได้อย่างสวยงาม

เรื่องสะเทือนอารมณ์อย่างแรงอีกเรื่องก็ปรสิตเดรัจฉานเล่มจบ (ขอสปอยสักหน่อยไม่ว่ากันนะคะ) โอ้ย~ซึ้งอย่างแรง อ่านแล้วรักมิคกี้x100 เท่าเลย ทั้งตอนที่มิคกี้แยกออกจากร่างพระเอกเพื่อเป็นกลยุทธ์สู้กับ boss สุดเก่งอย่างโกโต้ แล้วรู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย อ่านไปน้ำตาคลอเบ้า ยิ่งตอนที่มิคกี้สั่งให้ชินอิจิหนีไปแล้วยอมตายแทน มิคกี้รำพึงว่า "ง่วงนอนจังเลย รู้สึกอ้างว้างแบบแปลกๆ หรือว่านี่จะเป็นการลาจาก" ทั้งตอนที่มิคกี้ฟื้นมาจากเซลล์พระเอกก็ยิ่งประทับใจ และที่สุดๆ ก็คือตอนที่มิคกี้มาลา แต่ชินอิจิคิดว่าไม่ว่ายังไงมิคกี้ก็ยังอยู่กับเขาตลอดไป Viva!! Mickey นายเท่ห์มาก~
สุดท้ายนี้ก็ฝากให้เพื่อนๆ ที่ไม่เคยอ่านลองหามาอ่านกันดู เพราะไหนๆ มันก็ออกมาครบแล้ว ถึงจะเป็นไพเรทแต่มันก็โอเคนะเออ...เท่านี้แหละจ้า เจอกันอีกทีคงอีก 2-3 วันหลังปั่นงานเสร็จ อาดิโอส!!

ป.ล.พยายามหารูปมิคกี้มาลง...มีน้อยสุดๆ เลยอ่ะ แถมดูๆ แล้วชวนสยองขวัญอีกต่างหาก...