Se A Vida E ~That's the Way Life is~♪

วันนี้ตื่นมารีบล้างหน้าแปรงฟันเผ่นออกไปไปรษณีย์ตั้งแต่เช้า ขากลับแวะซื้อของกินและ ถนนสู่อ่าวทะเล2 ซึ่งเป็นเล่มปิดซีรีส์ One Way Ticket ที่ตามอ่านมานานสักที ไม่ได้เขียนบลอคเรื่องการ์ตูนมานาน วันนี้โอกาสดีงั้นขอพูดถึงเรื่องนี้สักหน่อยแล้วกัน

"片道切符シリーズ"

ครั้งแรกที่เห็นเรื่องนี้คือตอนที่ไปร้านเช่าการ์ตูนแถวมหาลัยเมื่อประมาณ 2 ปีก่อน ตัดสินใจเช่าอ่านแบบไม่คิดไรมาก และบังเอิญไปเช่าได้เล่ม 2 ของซีรีส์นี้เข้า ทำให้ถึงบางอ้อว่า มันเป็นเรื่องชุด (แต่ก็ไม่นึกว่าจะออกมาได้ถึง 9 เล่มเหมือนกัน)

One Way Ticket Series (ผู้เขียน : Naoko Wada) ทั้ง 8 ตอนได้แก่ One Way Ticket, แวะพักกลางทาง, เวลาแห่งการท่องเที่ยว, เที่ยวบินยามค่ำคืน, รถไฟสายกาแลคซี่, เส้นทางสีใบไม้ผลิ, ถนนช่วงต้นฤดูหนาว และถนนสู่อ่าวทะเล (แต่ละตอนจะจบภายในเล่ม ยกเว้นตอนถนนสู่อ่าวทะเลเท่านั้นที่ออกมา 2 เล่ม)และยังมี CD Drama พิเศษ 片道切符Memorial วางจำหน่าย ได้บีมาช่วยค้นให้ปรากฏว่าทาเคะจังเป็นคนให้เสียงบุไรคุงนั่นเอง ช็อคเป็นบ้า...(ส่วนนางเอกไม่ได้ค้น ลำเอียงกันเห็นๆ เลย)

เนื้อเรื่องคร่าวๆ>> นาคาโซโนะ มาริหลงรักบุไร เคียวหนุ่มนักบาสที่อยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่บุไรกลับไม่ได้สนใจมาริแม้แต่นิดเดียวแม้จะรู้ว่าสาวเจ้าเค้าแอบรักมานาน (เพราะชีวิตเฮียแกทุ่มเทให้แต่บาส) เมื่อเรียนจบทั้งสองต่างก็แยกย้ายกันไปเรียนตามทางของตน จนกระทั่งวันหนึ่งมาริบังเอิญเจอบุไรที่สถานีรถไฟแถวบ้าน(สายฮานาโซโนะ) เธอก็เลยยังรู้ว่าตัดใจจากเขาไม่ได้...แต่บุไรก็ปฏิเสธอย่างชัดเจนใส่หน้าสาวเจ้าอีกครั้งว่า รำคาญอย่ามายุ่งกับเขาอีก งานนี้นางเอกน้ำตาคลอเบ้าตั้งใจจะตัดใจอย่างจริงใจสักที โชคชะตา(?) ทำให้มาริได้เจอบุไรในเช้าวันสอบเข้ามหาลัยของเธอเองพร้อมกับอาการหน้ามืด บุไรก็เลยช่วยพยุงนางเอกไปพักริมชานชลา พอเจ๊แกรู้สึกดีขึ้นเธอก็เลยมีกำลังใจที่จะสอบเข้าและกลับมาแอบรักบุไรใหม่อีกรอบ

เหอะ เหอะ อ่านมาถึงตรงนี้คงจะงงว่าแล้วไง? ใช่แล้วครับ เรื่องนี้พระเอกแกเป็นซาดิสต์ชอบด่านางเอกแรงๆ ส่วนนางเอกที่ได้แต่รักเขาข้างเดียวก็เหมือนสโตกเกอร์้ เพราะถึงจะถูกเกลียดแต่เธอก็บ่ยั่นขอติดตามพระเอกต่อไป เวลาโดนพระเอกด่าแรงๆ เธอก็ไม่แคร์ ยังไงฉันก็จะขอแอบรักเธอต่อไปเหมือนเป็นมาโซฯ ยังไงยังงั้น อ่านเรื่องนี้แล้วน่าจะเปลี่ยนชื่อเรื่องจาก One Way Ticket เป็น "ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก!!" อ่านไปต้องเผลอนั่งด่าพระเอกไปด้วยเกือบทุกครั้ง "โฮ้ย ทำไมมันเลวแบบนี้ฟะ!!" "โหย...ขี้เก๊กเป็นบ้าเลย" (ด่าไปแต่ก็เช่าอ่านต่อเรื่อยๆ จนสุดท้ายออกมาได้ 5 เล่มเลยตัดสินใจซื้อเก็บซะเลย)

เรื่องราวหลังจากเล่ม 1 พระเอกก็ยังเมินนางเอกเช่นเคย (เมินแบบเมินจริงๆ เลยนะ ไม่ใช่เมินแบบเป็นช้อตซึ้งแทบจะเรียกว่าไม่เห็นเจ๊แกอยู่ในสายตาเลย) ส่วนนางเอกเธอก็อดทนรักพระเอกข้างเดียวไปเรื่อยๆ จนทั้งสองคนได้มีโอกาสใกล้ชิดกัน(เล็กน้อย)อีกครั้ง เมื่อลูกสาวเถ้าแก่อู่ซ่อมรถที่พระเอกไปทำงานพิเศษอยากได้คนสอนพิเศษ พระเอกแกเลยแนะนำนางเอกให้ นัยว่าคงจะสอนได้ ไม่ใช่ว่าอยากเจอเจ๊แกแต่อย่างใด เนื้อเรื่องตั้งแต่ช่วงนี้ก็จะวนเวียนเป็นลูกโซ่เดิมๆ คือ นางเอกจะพยายามขอไปเที่ยวกับพระเอกบ้าง --> พระเอกไม่ตกลงเพราะมีซ้อมบาส --> นางเอกเจ็บปวดใจ --> สุดท้ายมีเหตุสักอย่างทำให้นางเอกได้ไปเดินเล่นกันพระเอกแป๊บนึง (แต่แค่นี้คุณเธอก็ปลื้มตายแล้ว) --> จบเล่มแบบว่า ถึงเขาจะไม่รักฉันก็ไม่เป็นไร ขอแค่ได้รักบุไรคุงก็พอ -_-" จนทั้งสองกลายเป็นแฟนกัน (ช่วงเล่ม 3)โดยที่คนอ่านก็ยังงงว่าพระเอกมันรักนางเอกตอนไหนฟะ หรือว่ารักเพราะว่ากะไว้แล้วว่าชาตินี้คงไม่มีผู้หญิงที่ไหนทนนิสัยตัวเองได้เท่านางเอก แต่พอเป็นแฟนกันก็ใช่ว่าจะมีเรื่องหวานแหวว พระเอกก็ยังไม่ค่อยแคร์นางเอกเหมือนเดิม (เพราะชีวิตเฮียแกเรื่องบาสคือที่หนึ่ง) พล็อตวนเวียนเช่นเดิมโดยมีตัวแปรอย่างผู้หญิงที่ชอบพระเอกมานานเป็นมุขคั่นมาคอยสั่นคลอนความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย จนท้ายสุด (สุดจริงๆ เพราะปาเข้าเล่ม 9 ) ตอนที่นางเอกเป็นฝ่ายขอเลิกกับพระเอก (แต่ทุกทีเฮียแกจะเป็นฝ่ายมาขอเลิก) เฮียแกถึงได้สำนึกตัวว่า รักนางเอก แต่พอรู้ตัวแล้วแกก็ยังไม่ทำอะไร จนนางเอกเป็นฝ่ายมาหาอีกครั้ง พร้อมกับบอกว่า "ยิ่งห่างกันฉันยิ่งรักเธอมากกว่าเดิม" (โอ้ย! จะบ้าตาย)

รวมๆ แล้วก็อ่านได้เพลินๆ ถึงจะวิจารณ์ไปด่าไปอย่างนี้ แต่ก็เผลอติดตามอ่านมาตลอด 2 ปี ว่างๆ ก็ลองไปหาเช่าอ่านกันได้แล้วจะได้รู้ว่า ตื้อเท่านั้นที่ครองโลกจริงๆ นั้นเป็นไง