Se A Vida E ~That's the Way Life is~♪

กลับออกมาจากโหมดดองบล็อคอีกคราว ตอนแรกว่าจะเขียนบลอคเนื่องในโอกาสที่เมื่อวานทำงานครบ 2 ปีพอดี แต่ก็ไม่มีอะไรจะเขียนเป็นพิเศษ เพราะรวมๆ แล้วชีวิตการทำงานก็คล้ายๆ ว่าจะเป็นแบบเดิม ไม่ค่อยต่างอะไรจากปีทีแล้วเท่าไหร่ แล้วก็เพิ่งนึกได้ว่าไม่ได้พูดถึงเรื่องการ์ตูนในบล็อคมานานชาติเศษแล้ว งั้นวันนี้ก็เอาเรื่องนี้ขึ้นมาเขียนสักหน่อยแล้วกัน

เมื่อเร็วๆ นี้จิตซ่านจู่ๆ อยากอ่าน "คำสาปฟาโรห์" อีกรอบ ทั้งๆ ที่เหมือนจะไม่ได้อ่านเล่มใหม่มาเล่มสองเล่มแล้ว เนื่องจากการแต่งภาพที่แย่ได้ใจ (อย่างเช่นว่าการกลับภาพซ้ายขวาหรือลำดับหน้าในการพิมพ์) คำแปลที่อ่านแล้วค่อนข้างรู้สึกชัดเจนเลยว่ามันด้นสดเยอะ - -" (ไม่ได้ทำการเช็คแต่อย่างใด ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย) แต่เอาเป็นว่าวันนั้นนึกๆ ได้ว่าภาคแรกๆ สนุกมาก อยากอ่านแบบสุดๆ เลยรบกวนพี่หวานเช่ามาให้ เพราะเล่มของตัวเองอยู่อีกบ้านนึงถ้ารอถึงตอนนั้นความอยากจะหายไปซะก่อน

เรื่องนี้คอการ์ตูนส่วนใหญ่น่าจะรู้จักกันดีเนอะ เพราะออกจะเป็นการ์ตูนในตำนานขึ้นหิ้งที่หลายคนตอกตะปูตีฝาโลงเลิกอ่านไปแล้วและคิดว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้อ่านจบ เพราะเนื้อเรื่องมันยืดได้ใจจริงๆ ซ้ำร้ายพล็อตมันก็วนๆ กันอยู่ในอ่างแบบนี้ไม่ไปไหนสักที เพราะ 'แครอล' นางเอกของเรื่องเธอก็ช่างมีความอยากรู้อยากเห็นกับเรื่องต่างๆ มากมายเหลือเกิน

เนื้อเรื่องช่วงที่ตั้งใจว่าจะอ่านให้จบรอบนี้คือช่วงภาค1 (ยึดตามฉบับบางๆ นะ) จนถึงต้นภาค2 ก่อนแครอลจะไปบาบิโลเนีย(หลังจากนั้นเริ่มรู้สึกว่าเนื้อเรื่องยืดแล้ว) และเป็นช่วงที่รู้สึกว่าลายเส้นอ.แกสวยดี มีภาพประกอบงามๆ เยอะมาก

มีคนพูดไว้เหมือนกันว่าเวลาคนเราอายุมากขึ้น พอเอาหนังสือเล่มเก่ามาอ่านอีกรอบ จะทำให้เรามีรับรู้อรรถรสหรือมีความเห็นต่อหนังสือเล่มนั้นแตกต่างไป ซึ่งตอนที่อ่านคำสาปฟาโรห์ซ้ำอีกรอบก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าอะไรๆ ช่างต่างจากที่เคยคิดในวัยเด็กเหมือนกัน

เรื่องที่รู้สึกเปลี่ยนไปแบบขำๆ ก็คือ...เรื่องนี้ก็จิ้น Y ได้นะเนี่ย (ของมันแน่อยู่แล้ว สมัยที่เริ่มอ่านเรื่องนี้น่ะยังเป็นเด็กประถมอยู่เลย จะไปจิ้นวายได้ไงฟะ) ตอนเด็กๆ นี่รู้สึกว่า เออ เมมฟิสหล่อดี เจ้าชายอิสมิลก็เท่ได้ใจมาก (แต่ยังไงก็ชอบเมมฟิสมากกว่า) แครอลเก่ง รู้ไปซะทุกเรื่องแล้วก็สวย...มั้ง หนุ่มๆ ถึงได้แย่งกันนักหนา แต่เอามาอ่านอีกที รู้สึกว่าเมมฟิสนี่สวยกว่าแครอลอีกนะ สวยแบบตั้งแต่เปิดเรื่องยันโตเป็นผู้ใหญ่ (อย่างแครอลนี่แรกๆ ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ พอปลายๆ ภาคแรกเริ่มโอเคขึ้นมาหน่อย) ยิ่งช่วงตอนที่เมมฟิสบุกตะลุยไปหาอารูกอนที่อัสซีเรียเพราะเข้าใจว่าแครอลถูกพาตัวไปอยู่ที่นั่นมีฉากฮากระจายกระตุ้มต่อม Y อยู่มากเลย เพราะไปถึงอารูกอนมันจะชมนักชมหนาว่า เมมฟิสเป็นฟาโรห์หนุ่มรูปงาม แถมยังทำสายตากรุ้มกริ่มอีกต่างหาก แล้วยังมีฉากตอนที่เมมฟิสโดนสั่งให้ดื่มเหล้าในงานเลี้ยงจนเมา เฮียแกก็ยังออกอาการมือไม้อยู่ไม่สุข มาแอบจับผมเมมฟิสอีกต่างหาก คือนาทีนั้นเมมฟิสตกอยู่ในสภาพยอมทำทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยของแครอล รังสีอุเคะเลยแผ่ซ่านซะ... โฮๆๆ พระเอกของช้านนน~ TT[]TT เผลอๆ บางทีตอนนั้นอารูกอนอาจจะลืมแครอลไปแล้วก็ได้

แต่โดยรวมๆ อ่านแล้วก็ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้มันโมเอะดีนะ อ่านทีไรก็ยังกรี๊ดๆ วิธีการแสดงความรักแบบรุนแรงของเมมฟิสในช่วงภาคแรกๆ ที่ทั้งคู่ยังไม่แต่งงานกันทุกที เพราะคุณนางเอกไม่ยอมรับรักฟาโรห์สักที ทีนี้ก็เลยมีหลายช็อตหลายฉากที่เร้าใจมั่กๆ อย่างเช่น ตอนที่แครอลไม่ยอมรับเมมฟิสที่ฆ่าคนเป็นผักปลา สุดท้ายคุณเธอเลยไปแขนหักในห้องนอนตามระเบียบเพราะดันไม่ยอมเปิดประตูให้เมมฟิสที่บากหน้ามาง้อ ส่วนเจ้าชายอิสมิลนี่ก็มาแบบนุ่มๆ เท่ไปอีกแบบ (แต่ดันมาเสียคะแนนในภาค4 เพราะยังไม่เลิกเพ้อเรื่องธิดาแห่งไนล์ ทั้งที่ในภาค3 เฮียแกเหมือนจะตัดใจได้แล้วแท้ๆ แบบนั้นยังจะเท่กว่าเยอะเลย - -) นี่ถ้าเป็นการ์ตูนในยุคนี้คงไม่แคล้วมีโด อิสมิลxเมมฟิส กันให้พรึ่บ (อ่า...ถ้าให้เมมฟิสเป็นรุกคงไม่เข้าแฮะ)

เคยฟังเพลงตัวละครของเรื่องนี้ด้วย เป็น Character Song ของแครอล เมมฟิส (ชื่อเพลงรู้สึกว่าจะ King of King นะ = =) แล้วอีกเพลงก็เป็นเพลงคู่ของพระนาง จะมีใครมีไฟล์ mp3 บ้างน้อ...?

ป.ล. อยากได้ภาพโตๆ หรือดูภาพมากกว่านี้เชิญได้ที่นี่